#Blog 10 Eltons ‘loopbaan’, Playmobil, Lego & Jurken!#Liefdevoorautisme.nl

#Blog 10 Eltons ‘loopbaan’, Playmobil, Lego & Jurken!#Liefdevoorautisme.nl

Lieve lezers, dit is alweer blog 10! Ik bedank jullie voor het volgen en de leuke reacties die ik krijg!

Vandaag een blog wat vooral ‘draait’ om m’n jongste ventje Elton. 

Elton is een bijzonder lief, creatief en gezellig mannetje die best al heel veel hobbels op zijn pad is tegengekomen. 

Al toen hij baby was, was hij onrustig. Veel aan het huilen, wat later oorzaak reflux was. Gelukkig ging het met de medicatie daarvoor snel beter. Hij heeft medisch gezien best gekwakkeld. Van rs virus tot 2x heftig waterpokken naar buisjes plaatsen en het wegnemen van zeer vergrote amandelen die apneu veroorzaakte. 

Eltons groei is ook wel anders dan gemiddeld. Hij is groot voor zijn leeftijd. Zijn lijf en ontwikkeling kunnen het amper bijhouden. Zo lopen we al snel en jarenlang bij fysio en oefentherapie. Elton kreeg steunzolen en nu gaat het beter. Misschien mag hij zelfs binnenkort zonder!

Eltons ‘loopbaan’ qua school is pittig te noemen. Na het reguliere kinderdagverblijf waar hij nooit opviel, maar later toen we een traject en onderzoeken gingen starten kregen we te horen:  ‘we wisten wel hij geen hoogvlieger zou zijn’. Nooit eerder echte bijzonderheden vernomen. Beetje jammer zo achteraf. 

Maar goed dan komt de procedure van inschrijven op basisschool. Dat bleek anders, Elton werd geweigerd. Ze durfden het niet aan op regulier. Euh jemig wat dan wel? 

Elton bleef een maand langer op kinderdagverblijf en mocht daarna starten op het mkd, medisch kinderdagverblijf. Gelukkig het was geregeld. Elton vond het er leuk en je zag hem sprongetjes maken. 

Na vier maanden kwam er een mededeling. Elton mag in januari naar de Steentjes, een onderwijszorggroep, ozg. Dit werd een nieuwe groep binnen een sbo school. Spannend, maar een kans dichterbij onderwijs!

Elton heeft de overstap goed gemaakt en had het er fijn. Na de zomer mocht Elton starten in gr 2-3 sbo. We hadden wel twijfels, waarom niet gr 1-2? Elton was groot en kon het wel aan. Euh ok, vertrouwen daar maar op. 

Helaas ging het toch mis. Elton werd overvraagd en het ging slechter met hem op allerlei vlakken. Elton ging niet meer volledig naar school. Dat gaf iets rust. Gelukkig kon hij na de kerstvakantie terug naar gr 1-2. 

Dat gaf verlichting. Elton ging weer met kleine stapjes vooruit. Toch bleek het allemaal teveel voor hem. Was hij zo overprikkeld dat we tot de conclusie kwamen sbo niet pastte. 

Justin had het reuze naar zijn zin op het so en zei waarom komt Elton hier niet naartoe? Dat was iets waar we zelf nog niet aan hadden gedacht. Het bleek een super plan! 

Elton is in gr 3 begonnen en het ging heel goed. Hij had het erg zwaar qua niveau en de grote iq verschillen tussen de kinderen. Maar hij had plezier. Dat was het belangrijkste. Toch was het zwaar voor hem. Ook terug te zien in zijn eindrapport. Alle scores naar een dieptepunt. Arme vent. Daar heb je zo hard voor geknokt. Je kwam verdrietig uit school met je rapport in je hand. Zij hebben allemaal wel negens en tienen en ik helemaal niets van dat. Dat ie lagere cijfers zou hebben hadden we wel verwacht. Dat het zo laag was niet. Dat was echt schrikken. Rapport aan de kant en volgens traditie naar de ijssalon! Verdiend ijsje scoren! Je hebt je best gedaan. Punt!

Na de zomer kwam groep 4. Ik had al aangegeven er bovenop te gaan zitten qua Eltons wel en wee op school. Elton heeft er wel zin in om alle kindjes weer te zien. Het werk kan hem gestolen worden. Spelen is meer zijn ding. Het werken valt hem dus zwaar. Zo zwaar dat de weerstand voor school in rap tempo groeit. Erg sneu hem zo te zien worstelen. We zijn inmiddels flink wat gesprekken verder en Elton gaat nu nog maar halve dagen naar school. Eltons iq is opnieuw getest en dat is benedengemiddeld, in combi met zijn autisme en mogelijke dyslectie best een ingewikkeld pakketje. Door hem nu rust te bieden hopen we beter te kunnen ontdekken wat hij nodig heeft en vooral waar hij het beste kan ontwikkelen. Wordt vervolgd!

Elton is echt super creatief, maakt allerlei werkjes uit zijn hoofd en dat ziet er echt leuk uit. Het plezier dat hij eraan beleeft is zo mooi om te zien. 

Het spelen is ook zoiets. Uren kan hij zoet zijn met zijn playmobil. Hele verhalen speelt hij. Zo een rijke fantasie, geweldig! Met Lego speelt hij ook steeds meer. Leuk om te zien deze afwisseling. 

Elton geniet ook intens als hij zich mag verkleden. Zo heeft hij meer jurken dan ik en danst hij in jurk regelmatig door de kamer. Het is mooi om te zien hoe hij dan straalt. Eigenlijk doet hij dit al jaren, maar we dachten ach komt omdat het op de groep aanwezig is en ineens wilde hij het thuis ook. Mama mag ik een jurk en hakken? Euh ja waarom ook niet en zo kwam het. Soms ook zijn nagels gelakt, eerst op tenen en later zijn vinger nageltjes. Hij vond het stoer. Wij ook. De nagellak fase ging over, de jurken bleven. Sterker nog met zijn begeleidster gaan ze samen een echte jurk maken. Patroon knippen, naaimachine alles erop en eraan. Nog een week of 4 dan is hij af. Elton is er zo blij mee. Het proces van maken is al een feest!

Elton doet me beseffen dat het mooi is om te kunnen spelen zoals je wilt, in een jurk, op hakken of met een pop? Het kan hier allemaal. Eigenlijk zou het overal moeten kunnen! En niet alleen thuis. Maar ja, de buitenwereld is zo hard. Geloof niet Elton daartegen is bestand… geloof niet ik daartegen ben bestand. Hoe zou ik reageren als hij er een opmerking over krijgt? Hoe gaat Elton reageren? Eigenlijk te gek voor woorden. We stimuleren niets in deze, maar toch blijft het lastig als Elton vraagt mag ik in de jurk mee boodschappen doen? Waarom zeg ik nee? Maak ik het dan zelf niet raar? Lastig hoor. Ik ben er niet over uit hoe dit aan te pakken? Jullie lezers een idee/tip? Wil Elton laten zijn wie hij is, maar ook behoeden voor negativiteit van buitenaf. 

Lieve Elton, jij mag zijn wie je bent. In welk pakje, jurk, of spelend met een pop… jij bent Jij! Hou van jou, zoals je bent!

  

Blog 9 Stempel-Etiket-Label?! School 1,2,3…4

Blog 9 Stempel-Etiket-Label?! School 1,2,3..4

In de vroege zomer van 2014 gingen we een traject in. Geen idee waar het ‘schip zou stranden’..

Justin is een heerlijk kind, maar heeft wel veel speciale ‘dingetjes’.  Als baby hield hij van rust. Was hij dagen van slag als we op een drukke verjaardag waren geweest. Of wanneer hij van schoot naar schoot ging. Een erg gevoelig mannetje dus. Meer dan dat was ons niet bekend. We ‘zochten’ ook nergens iets achter. 

Justin is ons eerste kind, dus alles was ‘gewoon’, toch voelde ik net als toen met zijn schedelafwijking er is iets met hem. Op school ging het niet altijd even lekker. Hij is pienter en leert makkelijk. Maar op sociaal emotioneel vlak viel hij op. Zodoende kwamen we in de wereld van GGZ terecht. 

We kozen voor een praktijk vlakbij. Makkelijk dacht ik. Maar eenmaal op de intake kregen we het advies om toch terug te gaan naar Rotterdam. Terug naar het Sophia waar Justin later na het ondergaan van meerdere test-dagen de diagnose Autisme krijgt. In Rotterdam wisten ze van Justins voorgeschiedenis en zo hoefden we niets uit te leggen. Dat was erg fijn. Gelukkig konden we na het krijgen van de diagnose wel dichterbij terecht. Althans dat dacht ik. Ons aangemeld bij Bosman in Hilversum. Helaas een lange wachttijd van minstens drie maanden! Dat ging niet. Gelukkig hadden ze in Utrecht direct plek. En zo reisde ik een half jaar lang bijna wekelijks op en neer naar Utrecht waar Carlijn ons/mij ontzettend goed op weg heeft geholpen. 

Na een half jaar kon ik alsnog dichterbij huis terecht. Minder vaak ging ik. Ik had veel tips en tools waarmee ik uit de voeten kon. Mijn liefde voor autisme groeide. Ik vond het erg boeiend hoe dat allemaal werkt en vooral het waarom dingen gaan zoals ze gaan. Zo vaak zo ontzettend logisch als je je hebt kunnen verdiepen in autisme. 

Op school ging het niet beter ondanks alle tools die leerkrachten kregen vanuit de GGZ. We switchen van reguliere school en even leek dat echt zoveel beter te gaan. Justin kwam in een kleinere klas terecht met twee superleuke en begripvolle juffen. Dat jaar kon hij positief afsluiten. Maar toen kwam groep 4. De ellende begon opnieuw. Ruim 30 kinderen in de groep, erg veel wisselende leerkrachten en dus een strijd voor Justin om dat allemaal aan te kunnen. 

Helaas is het niet gelukt. De drukte van regulier past niet. Passend onderwijs lukte daar niet. Ondanks alle inzet. We weken uit naar sbo. Justin ging er op een ochtend kennismaken en kwam blij thuis. Dit zie ik wel zitten mam. We lijken allemaal een beetje meer op elkaar.

Maar wat een pech.. of geluk tis maar hoe je het bekijkt. Justin blijkt veel te koppie koppie en juf wist zich al snel geen raad met zijn slimheid. Justin werd een buitenbeentje en zo kon ook sbo niet bieden wat hij nodig heeft. 

Daar gingen we… op naar school nr 4! Het so moest het gaan worden. Wat waren we hoopvol. Dit moest het zijn. Een prikkelarm gebouw. Bijna saai te noemen. Maar voor een kind met autisme een verademing, als je de bedenkt wat alle knutsels aan muren aan extra prikkels leverde altijd. Dit was fijn. Justin ging weer met plezier naar school. Groep 5 een succesvol jaar! 

Toen kwam groep 6. Justin was wiebelig. Weer nieuwe juffen. Nieuwe juffen die nog nooit eerder les hadden gegeven volgens de geef me de 5 methode. Twee juffen vond Justin ook erg moeilijk. Ze zijn zo verschillend mam, bij ene mag dit wel en bij de andere niet. 

Het was zo dubbel allemaal. Je bent blij dat je kind naar een autisme vriendelijke school kan en mag, maar door het startende school-zijn heeft het ook keerzijdes. Het was een heftig jaar. Justin voelde zich dikwijls onbegrepen. Zoveel gesprekken gevoerd. Het wilde niet meer vlotten. De weerstand groeide met de dag. Er gebeurde dingen waarvan je denkt dat meen je niet. Zo werkte hij wekenlang aan een presentatie. Omdat gewoon werken er niet meer in zat. Juf kreeg hem er niet meer aan. Justin moest op school blijven. Al was het minder lang. Hij hield vol. Toppertje! Tot de laatste weken. De week waarin hij zijn presentatie mocht geven 80 pagina`s powerpoint, was de powerpoint verdwenen. Helemaal foetsie. Navraag gedaan maar systeembeheerder had alle leerling laptops gewist. Nooit eerder had iemand iets tussentijds op USB stick gesaved helaas. Justin moest het er maar mee doen. Het was vervelend, maar meer ook niet. 

Ga er maar aanstaan.. uitleggen hoe het heeft kunnen gebeuren. De boosheid. Het verdriet. De vraag vanuit Justin waarom school geen sorry zegt hiervoor. Het was echt een mega drama voor hem. Uiteindelijk toch een topmeester gevonden die Justins mapje kon sluiten. Hij zei namens school sorry. Dit was op de allerlaatste schooldag. Het was zo fijn. Justin kon het nu afsluiten. Zo gegund! Heb de meester onwijs bedankt hiervoor.  Vond hij niet nodig. Zoiets doe je toch gewoon! 

Justin kon opgelucht de vakantie in. Ik vol vertrouwen in hem. Na de vakantie zou het beter gaan. Met een zeer ervaren leerkracht moest het echt gaan lukken. Ik heb dit ook duidelijk naar voren gebracht toen er in laatste gesprek naar voren kwam hoe volgend jaar? Volgend jaar gaat hij het ‘gewoon’ weer doen. Ik maakte een opbouwschema en mailde het. Niemand had er nog iets aan gedaan. Dus ik handelde zelf. Vol vertrouwen. Zo gaan we het doen. En nu…

Nu is het alweer januari 2019. Hebben we zo ontzettend veel geleerd met en van elkaar. Heb ik vertrouwen gehouden in Justin. In school. Het kan wél, net als in zijn eerste jaar daar! Nu halen we wat Justin betreft opgelucht adem. Hij gaat inmiddels weer fulltime naar school!

Dat het autisme niet zomaar een etiket of label is, mag hopelijk wel duidelijk zijn.. het is een dagelijkse uitdaging voor velen. 

Ken zoveel gezinnen waarin autisme een grote invloed heeft, wat opvalt is dat we met zijn allen tegen dezelfde dingen aanlopen. Onbegrip is er daar zeker een van. Of dat nou van bekende of onbekende mensen komt het raakt altijd! Moest je zo nodig dat etiketje plakken? Joh je hebt zeker zelf geen zin in die verjaardag? Oh lekker makkelijk er een pilletje in te stoppen! Het zijn er zomaar een paar. Ze raken me wel steeds minder. Weggaan zal het nooit. De wereld is hard, keihard. Maar op mijn manier draag ik mijn steentje bij in het delen van mijn Liefde voor Autisme!

Het valt echt niet altijd mee, maar als je je erin verdiept kan het zeker ook heel mooi en bijzonder zijn. Maakt het mij als moeder ontzettend bewust van mijn eigen handelen. Het is een heel proces. Ik heb het geaccepteerd zoals het is. We kunnen er heel prima mee leven. Nog mooier zou het zijn als er meer mensen zo over gaan denken! 

Liefde voor Autisme, 100% puur, liefde kun je delen, met mijn blogs hoop ik daar mijn steentje aan bij te dragen❤️

  

Blog 8 Back to ‘normal’

Bijna, back to ‘normal’!

Jacky!

Na een heerlijke vakantie waarin we best even moesten switchen naar de vakantiemodus gaan we er weer aan geloven. Het ritme van school komt weer terug.

De vakantie begon echt op het juiste moment. Kids waren helemaal opperdepop. Ikzelf trouwens ook. De laatste loodjes wegen het zwaarst, zo ook het einde van dit jaar. Vakantie was echt hard nodig, de feestdagen zorgden voorheen altijd voor uitputting. Moeheid en veel overprikkeling zijn daar boosdoener van. Dit feestgebeuren moest anders…

Zo besloten we van de 2 kerstdagen er nog maar eentje te vieren. Dat heeft echt goed gedaan. De mannen waren erg blij. Niet twee dagen op visite en ook niet twee dagen een huis vol visite. Zo konden we er allemaal van genieten. Het werd een relaxte kerst.

Kerstavond hebben we wat cadeautjes uitgepakt dat was erg gezellig. De gitaar voor Elton en de speaker voor Justin waren de mooiste cadeaus!

Eerste kerstdag; Ontbijtje buiten de deur bij schoonmoeder en rest van de dag heerlijk thuis vertoefd. Het eten bestond uit lekkere vleesjes van de plaat. Die mochten de mannen zelf bakken aan tafel. Het was een fijne dag.

Tweede dag; gewoon woensdag! Toch werd het heel speciaal. Oma en opa die we al een hele poos niet hadden gezien kwamen rond middaguur aan. Wat was het gezellig. Er werd geknuffeld en samen gelachen en gespeeld. Het was zo relaxed, de tijd vloog. We hadden voor het eten geen gekke plannen, we zouden wel zien modus stond aan. Dus dat werd genieten met zijn allen. Oma en opa bleven, het was een allegaartje van frietjes, tosti’s en zelfgemaakte berenhap! Wat een feest op zich. Iedereen blij, ik hoefde niet te koken en we hadden veel lol aan tafel. Kindjes blij met hun eigen keus qua eten; alweer! Heerlijk, zij blij wij blij!

Oud en nieuw was ook al heel ontspannen. Lekker met zijn viertjes thuis in een makkelijke outfit op de bank. Het was erg onrustig op straat. Extreem veel vuurwerk maakte het dat Elton niet zou kunnen slapen. Dus voor het eerst bleef hij ook op. Dat ging onwijs goed. Van tevoren alles uitgetekend wat ging komen die dag en avond en zo werd het een fijne oudjaarsdag met de bijbehorende jaarwisseling als toetje. De gezichten bij dat vuurwerk buiten. Het afsteken van de sterretjes, was spannend voor ze, maar leuk!

Morgen gaat het ‘gewone’ ritme weer draaien. Fijn hoor! Ben er wel aan toe. Trots hoe de mannetjes het hebben gedaan. Elton was zo ontzettend moe en werd gelukkig na paar vrije dagen weer wat meer zichzelf. Justin vond het lastig om om te gaan met zoveel vrije tijd dus dat hebben we vaak van tevoren ingevuld en zo rust gecreëerd met een dagschema. Nu iedereen is uitgerust gaan we weer starten met een nieuw jaar, 2019 kom maar op, benieuwd wat jij ons brengen zal! Vandaag in ieder geval genoten van een frisse neus halen op de hei met Jacky! Wat geniet zij van het rennen daar altijd. Apporteren is haar favoriete bezigheid en ze kan het als de beste. Ons maatje, altijd en overal!

Mijn liefde voor autisme heeft ervoor gezorgd dat ik het lef had om in te grijpen.. mijn liefde voor autisme heeft ervoor gezorgd dat ik vond dat ik in moest grijpen… mijn liefde voor autisme heeft tradities niet in stand gehouden… maar mijn liefde voor autisme heeft ervoor gezorgd dat we allemaal konden genieten en zo heeft mijn liefde voor autisme ervoor gezorgd dat dit een kerst en oud en nieuw werd om nooit te vergeten!

Samenspelen

Blog 7 Op de valreep…

Op de valreep…

Langzaam tikken de laatste uren van 2018 weg..

Een pittig jaar met hobbels en beren op het pad. Een jaar met zoveel moois en goeds een jaar waarin de balans soms ver te zoeken was, maar ook een jaar met momenten van geluk❤️

Het was een jaar waarin ik heb gevochten en heb moeten strijden om ‘dingen’ op goede pad te krijgen of net ernaast.. als er maar iets van vooruitgang was was ik al blij. 

Een jaar waarin sommige stukjes van de puzzel mooi in elkaar vielen, maar ook een jaar met raadsels. Raadsels in het waarom? Waarom nou hij, waarom nou wij?

2019.

Je staat voor de deur. Ik heet je meer dan welkom! Heb er zin in ervoor te gaan. Laten we proosten op de liefde, gezondheid en geluk! 

Wat ik zou wensen voor het nieuwe jaar? Nog wat meer begrip voor allen die het nodig hebben. Wat meer verdraagzaamheid. Soms de uitzondering kunnen en mogen zijn. Dit geld uiteraard voor een ieder die het nodig heeft. Groot en klein. 

Ik proost vanavond op gezondheid, op die van iedereen, iedereen die het kan gebruiken..ik proost op geluk en de liefde! De liefde voor elkaar, op een gelukkig en gezond nieuwjaar!

Samen, in liefde met en voor elkaar!❤️

Liefde voor Autisme wenst iedereen een fijne jaarwisseling!

Bedankt voor het lezen van mijn blogs, proost!

Blog 6 Hoera, 10 jaar getrouwd!

23 december 2008 zijn we getrouwd! Met Justin letterlijk in ons midden.

Het was een bijzondere dag! Heel klein, maar met grootste uitwerking! Het was precies zoals bij ons past. Niet teveel gedoe, puur en heerlijk van genoten. Vrienden en familie stuurden we een kaart met gedichtje waarin Justin ons over ons trouwen vertelde 😉 

Elk jaar weer in december komen de herinneringen weer, getriggerd door de muziek. Tijdens ons trouwen draaide we muziek van Chris Rea en Simple Minds. Dat blijft hangen en komt juist in deze periode altijd veel op de radio. Dat is zo leuk, zo leuk ook om op de dezelfde dag te trouwen als mijn moeder ooit ook deed! 

Het is een gezellig periode, alles is versierd, er branden kaarsen en we zijn veel met elkaar. Kinderen hebben altijd vakantie en zo gingen we dus dit jaar weer met zijn viertjes een hapje eten. Wat past dit jaar binnen deze toch al drukke week? Even puzzelen en de kinderen mochten uiteindelijk kiezen. Het werd een pannenkoek in een restaurant. 

Het was alweer een gezellige middag, net als toen. Nu in het nog kleiner. Dit omdat dit nu eenmaal wel lukte. Het is veel deze week. Het schoolgebeuren met een uitje naar schaatsbaan, kerstdiner en start EMDR therapie van Justin en een oververmoeide Elton deed deze middag toch slagen. Geen groot feest, gewoon wij. Wij met zijn vieren even kort een hapje eten. Ongeveer een uurtje waren we in het restaurant. Het was er rustig. Goede timing deze periode naar zoiets te gaan. Zo fijn, want nu konden we binnen die tijd maximaal genieten. 

De jongens wilden zelf iets voor ons maken. Een tekening, zonder opdracht is dat lastig voor Justin dus ik gaf wat thema ideeën. Liefde, trouwen, gezin, dat zou leuk zijn als dat lukte! Het werden twee prachtige tekeningen. Ze waren letterlijk in de wolken. Zo trots dat deze opdracht was geslaagd. 

Van mijn moeder kreeg ik een heel mooi boeket bezorgd. Ik was helemaal stil ervan. Zo mooi! Lief dat ze eraan denkt, 10 jaar staat officieel nergens voor geloof ik, maar in deze tijd waarin scheiden zoveel voorkomt ben ik trots! Trots op onze 10 jaar! Trots op mijn vent, die door weer en wind zonder mokken toch altijd weer zorgt dat de kachel brandt! Trots op ons als gezin. Het autisme is als een rode draad… al kun je het soms ook best eens zien als gouden lint! Warm, vol liefde en zo ontzettend puur….. ik hou van de mannen; gewoon zoals ze zijn, always; ‘Be your own kind of Beautiful‘ 

Blog 5 Gedichtjes voor Justin & Elton

Voor m’n 2 kanjers van zonen

Liefste Elton,

Jij bent mama’s kleine vent

Maar oh zo groot als je bent‍

Dat is helaas waar het zó vaak misgaat

Mensen zien alleen dat er een grote jongen staat

Die grote jongen staat er ook wel

Maar besef voor ons kwam al snel

Jij wordt zo vaak ouder geschat dan je bent

Je hebt het daar vaak moeilijk mee hè lieve vent

Mama is vaak druk met voor jou tolken

Maar weet je dat boeit haar niet, ze is evengoed in de wolken

Wees jij maar lekker wie je bent, dat mag gewoon

Dan veegt mama ondertussen jouw paadje wel schoon

Dat gaat eigenlijk vanzelf wist je dat?

Hoe dat komt, jij bent echt haar grote schat

Voor jou zorgen geeft energie en kracht

Meer dan ze ooit had gedacht.

Lieve Elton wees jij maar lekker jij

Je bent goed zoals je bent, dat vinden wij❤️

Ben héél erg blij dat ik jou mama mag zijn!

In voor en tegenspoed of met een lach en traan,

zal ik altijd klaar voor je staan. ‍

I love you, van mama

 

 

Liefste Justin,

Wat ben jij toch mama’s kanjer,

Schatje… boef…of zeg ik beter banjer!

Jouw mama mogen zijn is zo fijn

Wij zijn beste maatjes in het groot én klein!‍

Jij geeft het leven zoveel kleur

Daar waar ik zo vaak van opfleur

Soms zit het voor jou zo tegen

Dan moeten we wel eens wikken en wegen.

Je bent vaak blij en opgewekt

Heb ik voor jou echt megaveel respect

Zoals bijvoorbeeld vorig jaar

Je viel bijna uit op school, het scheelde maar een haar.

Ik heb altijd gezegd dit ligt niet aan mijn kind

Echt dat ik daar geen doekjes om wind

En zo ging dit schooljaar weer van start

Met een plan wat ik invulde met mijn hart❤️

Eerste weken zijn we klein begonnen

En daarmee bewees jij: we hebben ‘gewonnen!’

Altijd blijven geloven in jou

Liefste Justin weet dat ik onwijs veel van je hou

Dikke kus , mama

 

Blog 4 Hoera Jacky 4 jaar!

Hoera Jacky 4 jaar!

Onze lieve Jacky, vandaag ben je alweer 4 jaar geworden! We genieten elke dag met en van jou. Je bent zo een ontzettend goed maatje voor Justin & Elton en eigenlijk ook voor ons.

Wanneer wij het nodig hebben even pas op de plaats te doen voel jij dat feilloos aan. Je drukt ons letterlijk de bank in en verwacht dat je bij ons mag liggen. Hoe dat maakt je niet uit, als je ons maar voelt.

De zorg die jij levert is onbetaalbaar en daar kan zeker geen mens, hulp of therapie tegenop! Echt wat een aanwinst ben jij voor ons gezin!

Doordat Elton allergisch is voor honden hadden wij in het soort niet veel keus. Al snel kwamen we bij de labradoodle. Maar wat een geld, ruim €2000, voor een zgn Australian doodle. Euh, het is ook wel erg in de mode blijkt.. er zijn heuse wachtlijsten voor. Al snel kijk ik verder en kom ik uit bij een Brabants gezin met een Labradoodle nest waarvan er nog een pupje beschikbaar is.

We besluiten te gaan kijken. De eigenaresse van mama hond zou deze pup zelf hebben gehouden. Haar andere oudste hond was namelijk ‘ opgegeven’ door de dierenarts en zou niet lang meer leven. Toch was daar een second opinion met een ander beeld. Het hondje kon geopereerd en bleek er wonder boven wonder er veel beter uit te komen. Wat fijn zeg! Maar ook kwam daardoor dus onze Jacky weer beschikbaar, het moest zo zijn!

Wij waren op zoek, liepen aan tegen kostprijzen waar we niet op zaten te wachten en toen ineens op de boerderij in Brabant was daar Jacky! Mevrouw had haar al Diva genoemd, maar zo gedraagt Jacky zich graag dus we zeggen aldoor das haar tweede naam!

Lieve Jacky, je bent een kanjer! Jij voegt zoveel goeds toe aan ons gezin. Een maatje voor altijd, al zijn we eens boos of verdrietig jij maakt iedereen weer rustig en blij! Je bent een topper en soms een enorme ondeugd, maar dat hoort er een beetje bij! Hoop dat je nog heel erg lang ons maatje mag zijn!

Blog 3 Samenspelen

Samenspelen!

Wat een geluk! Het echte genieten… voor velen misschien de gewoonste zaak van de wereld: samenspelen!

Hier lukt dat meestal niet, niet alleen door het verschil in leeftijd. De interesses liggen ver uiteen, net zo ver als de ontwikkelingsniveaus.

De keer dat het wél lukt zit ik dan ook echt even te genieten. Zoals vandaag, als de oudste zegt, mama zal ik mijn ‘kleine’ broertje leren hoe hij op de oude PlayStation kan spelen?!

Met z’n drietjes naar boven want het is al zo lang niet gebruikt dat het hoe en wat qua opstarten best een uitdaging zal zijn! Hoe moest het ook alweer, weet jij het nog mam?

Nou alles is weer ge-update en klaar voor gebruik, Pfieuw. Opgelucht! Want als zoiets mislukt of veel te lang duurt worden de lontjes hier veel te kort.

En dan ineens hoor en zie ik hoe liefdevol de jongste uitleg krijgt van zijn grote broer. Hoe relaxed hij dat doet. Stapje voor stapje. Dit knopje is voor springen en die voor rennen kijk maar, jij kunt dat! ❤️

Ik zou het zelf niet kunnen, geen idee hoe die controllers werken. Ben al blij dat ik de Wii kan bedienen zonder die joystickjes erop.

Inmiddels zijn we een half uurtje verder. Heb ik ze boven ‘alleen’ gelaten en gaan rommelen om ze heen en het eten even opgezet. Mijn oor hangt aan de babyfoon, want van dit moment wil ik natuurlijk niets missen❤️ de liefde tussen deze twee broertjes is uniek! Ieder zijn eigen ding, maar nu smelt dat toch heel even samen!

Groot geluk in een klein hoekje

Blog 2 Sinterklaas de intocht!

Sinterklaas, de intocht

Eindelijk ben je daar weer; Sinterklaas. De allergrootste vriend van mijn jongste ventje. Er zijn maar weinig dagen in het jaar dat je niet ter sprake komt! Mannetje is er zo druk mee, altijd!

Zo gaan we in de zomer boodschappen doen; loopt hij zingend ‘ zie ginds komt de stoomboot’ door de supermarkt. Mensen kijken mij vragen aan.. vindt u dat normaal??

De tijd van uitleg geven is voorbij, dat doe ik echt niet meer. Het ligt soms echt wel op puntje van mijn tong. Maar het boeit me niet meer. Hij is zoals hij is. Lief, zorgzaam en bijna altijd vrolijk! Gelukkig kan hij nu weer verkleed over straat, dat hield ik dan wel nog even tegen;) moet hem wel beschermen voor dat wat een ander ervan vindt.

7:30 Mam, ik ben wakker hoor! Vandaag is de grote dag! De Sint komt aan in Nederland… is het al bijna 12 uur? Heerlijkheid ben je toch:) Hou zoveel van jou! Samen pepernoten bakken is zo gezellig. Jij maakt overal aan feestje van.

Je grote broer is dit verhaal al wat jaartjes ontgroeid, maar geniet ook volop van jouw plezier! Het is echt een feestje vandaag. Jij bent blij, superblij! Je hebt van je eigen geld een heel mooie staf gekocht. Vandaag mocht je er dan mee spelen. Wat heb jij genoten van de intocht op tv. Lekkers op schoot en de hond tegen je aanliggend. Wat ben jij puur, zo klein eigenlijk nog, maar een ontzettend groot hart voor alles wat je lief is! We gaan er twee heel mooie weken van maken. Met heel veel pepernootjes en natuurlijk leuke cadeautjes! Realiserend dit wel eens het laatste jaar kon zijn dat jij zo geniet van dit grote kinderfeest. Het grote geheim.. je begint soms wel wat vragen te stellen, maar voor nu blijf ik genieten en wil ik nog niet denken aan het moment dat jij er ‘ klaar mee’ bent.

Vanavond zet jij je schoentje en val je in slaap als een blok, dan doe ik weer inspiratie op voor een volgend blog!

Slaap lekker lieve Sint!

Blog 1 Liefde voor Autisme❤️

En dan is het daar! Een persoonlijk blog over mijn liefde voor Autisme❤️

Ik ben gelukkig getrouwd en moeder van twee superleuke zonen en we hebben een schat van een hond!

De mannen hebben allemaal hun ‘special effect’ autisme en onze jongens daarbij een extra uitdaging met het grote verschil in hun intelligentie.

Dat het dan minder vanzelf gaat hoef ik je vast niet uit te leggen. Het maakt dat het hier nooit saai is. We vallen, staan op en leren van elke dag!

Graag neem ik je mee in het dagelijks leven binnen ons gezin! Schrikt autisme je af? Dan daag ik je juist uit om mee te lezen Het kan zo mooi zijn! Ok, ik ga het niet mooier maken dan het is, want het blijft ook vaak wel een dingetje, waarbij ‘dingen’ niet vanzelfsprekend zijn. Maar toch eigenlijk wél gewoon op een bijzondere manier! Autisme…puur, zonder toeters en bellen! Gewoon, soms bijzonder, maar altijd uniek!

❤️’Be your own kind of beautiful’❤️