Blog 12 Autisme en Sporten, best een uitdaging!

~Liefde voor Autisme❤️

Sporten en deelnemen aan leuke dingen in clubverband, dat is vanzelfsprekend toch met jonge kinderen? Nou dat is wat ik altijd dacht… helaas, het past simpelweg vaak niet. Hoe groot de wil soms is het toch te kunnen. In deze blog schrijf ik over onze belevenissen qua sport en clubjes! Leuk, maar soms ook echt niet.  Een uitdaging, dat altijd!

Justin wilde met een klasgenootje mee op judo. Hartstikke leuk! Doen we. Pak gekocht na wat proeflesjes en gaan met die banaan. Justin kon moeilijk omgaan met de aanrakingen van anderen maar ja, geen idee waarom. Het kwartje viel nog niet bij ons. Toch hield hij vol. Best een hele tijd. Hij trots wij trots.. tot duidelijk werd, dit is hem niet. Het lijfelijke, Justin raakte geïrriteerd ervan. Laat me met rust en blijf van me af, tja dat is judo… dus ermee gestopt. 

Mama mag ik ook op voetbal? Zijn autisme was ons nog niet helemaal duidelijk en het was nog voorafgaand aan de onderzoeken. Van een diagnose was ook nog geen sprake. Justin begon met een paar keer mee trainen op de woensdagmiddag. Dat leek echt een feestje dus al snel volgde de inschrijving. 

De trainingen werden fanatieker en zo ook de ouders langs de lijn. Het waren nog maar trainingen, toch raakte Justin helemaal van de kaart van het commentaar vanaf de zijlijn. Het was ook wel heftig, ik stond ook aan die zijlijn. Maar zo fanatiek als veel moeders en vaders, nee dat was ik niet. Wat een geschreeuw, het leek soms niet meer op een spel maar om prestatie gericht handelen. Die bal moest in doel, kostte wat het kost soms.

Justin had geen overzicht, bij de eerste echte wedstrijd zag je hem verloren staan. Hij had geen idee. Nu moest ik ingrijpen. Hier moet ik hem voor beschermen. Kijk dat joch nou, die doet ook niets hoorde ik naast me.. het ging over mijn zoon… mijn kanjer. Het ging hem allemaal te snel. Justin vond het een uitdaging maar was volledig op. Emotioneel was hij uitgeput. Om verder leed te voorkomen zijn we per direct gestopt met voetbal. 

Toen kwam Badminton. Leuk samen met zijn grote neef. Justin vond het superleuk. Niets lijfelijk en echt op jezelf sporten maar toch een klein beetje teamgeest! Het was een leuke tijd. Elke vrijdagmiddag… tot neef stopte… Justin wilde ook niet meer. Zij waren een van de weinigen die niet competitief speelden. Recreanten waren er nauwelijks. Het wedstrijd element kon Justin gestolen worden. Dus dat was badminton… jammer maar helaas. 

Nu zit Justin op parcourstraining. Dit zijn uitgezette spellen en training op de toestellen in de sportschool. Dit in groepsverband, maar toch op jezelf! Het past goed bij Justin. We kwamen erbij via een klasgenoot van Justin. Justin vindt het spel moment het meest spannend.. het trainen voor jezelf vind hij het leukst! ‘De meester is er ook supertof mam!’ 

Heerlijk als het zo gaat. Want kopje zwemles moet nog komen 😉 

Zwemles… het leukste of toch heet leed dat zwemles heet?

Zowel Justin als Elton hebben echt moeten vechten om hun diploma’s te halen. Justin heeft 30 maanden gedaan over zijn a en b diploma en toen was het voor ons ok. Elton zwom 2 jaar voor zijn a. We waren begonnen aan b, maar Elton is zo oververmoeid, op van school, loopt zoveel op zijn tenen dat we besloten te stoppen met zwemmen voor b. Hij kan zwemmen, punt! 

Elton rijdt al bijna 1,5 jaar paard. Hij begon ooit door op de camping! De buurman vroeg of hij een keertje mee wilde naar de manege. Daar is de vonk overgeslagen, Elton is helemaal paardenfan. Hij reed een ruim jaar in een Staples met een vrijwilliger naast hem. Dat werd ineens saai en zodoende mocht hij door naar een zelfstandig rijdende groep. Dat gaat echt heel erg goed. Elton heeft al een rozet en beker gewonnen met een knoop in je zakdoek wedstrijd. Dat was echt een feestje! Wekelijks genieten we samen op de manege, hij van zijn rijden en ik van het zien stralen van hem op zijn pony! Wat een feest elke week. 

Sinds kort kwam daar voor Elton iets leuks bij; Gitaarles! Na weken zoeken op internet vond ik eindelijk iets wat hopelijk zou passen. Een stichting, niet ver van hier, die zich bezig houdt onder andere met en voor kinderen zoals Elton. Wat een lieve mensen. Ze hebben een stichting opgezet, merkbaar vanuit hun hart. Een warm welkom voor Elton en gitaarles voor een prikkie gegeven door iemand met feeling voor kinderen met autisme. Stichting Happy kids/ Happy people in Baarn, jullie zijn toppers, ga zo door!

Zo kwam aan dit blog een positief eind, liefde voor autisme ❤️, altijd en overal!

Op de hoogte blijven bij nieuwe blogs? Liken en delen? Heel graag! Bedankt!

Blog 11 Weekendje ‘vrij’ ~Liefde voor autisme❤️

Weekendje ‘zonder’

Afgelopen vrijdag was het weer zover, logeerweekend voor de mannen! Spannend vinden zij het altijd wel een beetje…

Sinds een paar jaar hebben de kinderen logeerweekenden. Niet bij familie of vrienden, maar wel met hun club van begeleiders!

Sinds dit jaar hebben ze vier van die weekenden in het jaar. Ze vinden het meestal wel wat spannend. Met wie slaap ik op de kamer, wat gaan we eten, welke activiteiten staan er op het programma?

 

Gelukkig wordt daar goed op ingespeeld en krijgen we ruim van tevoren een overzicht zodat we de mannen goed kunnen voorbereiden. Dit stelt gerust! Zodat zij, maar ook wij kunnen genieten.

 

We krijgen regelmatig via de app een leuke update met verhaal van de dag en leuke foto’s erbij! Het doet goed om de mannen zo te zien genieten! Even los van thuis, los van ons, los van mij als mama.

 

Tegelijkertijd geven wij invulling aan ons weekend. Wat gaan we doen? Shoppen, lekker uit eten, thuis aan de gang met de dingen waar we anders nooit aan toekomen of soms eens ‘gewoon’ lekker niksen!

Soms plannen we wanneer de data bekent zijn een nachtje hotel in een leuke stad! Dit keer bleven we thuis, ook heerlijk! Ik heb sinds jaren eens echt uit kunnen slapen, zo bijzonder dat je wakker wordt en op de klok kijkt en het dan ruim na 10 uur is. Zo dan… of ik het nodig had!

 

Fijn dat deze mogelijkheid er is. Dat de mannen het ook leuk hebben helpt mij ook te relaxen en genieten, even op  standje ‘uit’ te kunnen 24/7 mama te zijn, met alle zorg, alert zijn, continue moeten sturen en begeleiden. Dat gaat niet helemaal vanzelf. Juist op deze momenten van rust is dat wel eens lastig schakelen. Het zijn ook zulke heerlijke jongens, die mis je echt wel als ze er een keer niet zijn. Mijn liefde voor autisme is diepgeworteld, zelfs de zorgen die weg vallen als ze er niet zijn worden een soort van gemist. Best wel bijzonder. Inmiddels zijn we na al die jaren een eenheid waarin dingen dus best heel gesmeerd lopen, motortje draait normaal op volle toeren en nu mocht ie een weekendje stationair.. om bij te tanken!

 

Het is zo ingesleten.. en dan ineens van vrijdagmiddag tot en met zondagmiddag, handen vrij hebben! Das echt een luxe! Erg blij dat deze voorzieningen er zijn. Ook dat was een hele weg met flinke hobbels. Hulp vragen doe je niet zomaar. Hulp krijgen gaat ook echt niet vanzelf. Van keukentafelgesprek met de gemeente, het invullen van vele formulieren het houdt je ontzettend bezig. Maar het is niet voor niets. Het is het meer dan waard. De kinderen hebben lekker kunnen ravotten en genieten met de groep en wij… genoten op onze manier! Lekker uit eten, beetje slenteren door winkelstraten, lekker lunchen buiten de deur en straks de kers op de taart:

 

De mannen komen weer thuis! Dan zijn we weer compleet, hebben we leuke verhalen en het leukste; we hebben elkaar stiekem allemaal een beetje gemist!

~Liefde voor autisme❤️

Op de hoogte blijven bij nieuwe blogs? Liken en delen? Heel graag! Bedankt!